13-05-12

Montfort in La Rochelle.

Wij herinneren ons nog het succesvolle evangelisatiewerk van Montfort in Pontchâteau waar hij gedurende 18 maanden met het volk een grote kruisberg had opgericht maar, daags voor de inzegening in aanwezigheid van 20.000 mensen, het verbod kreeg voor de inhuldiging.
Iedereen dacht dat deze mislukking de energie van de missionaris zou breken. Achteraf bekeken stel je vast dat hij toen als missionaris nog meer gegroeid is. ‘Nooit was hij inniger met de gekruisigde Jezus verenigd’, zo noteert een ooggetuige. Mgr. de Champflour, bisschop van La Rochelle, is hem een warm hart gaan toedragen.

Het rozenkransgebed in protestants milieu

LAROCHELLE.jpgLa Rochelle was in Frankrijk een eeuw lang een bolwerk van de protestanten geweest. Toen Lodewijk XIV in 1685 de godsdienstvrijheid in het land ophief, hebben veel protestanten de stad verlaten. De blijvers moesten zich bekeren maar waren vaak schijnkatholieken. In hun hart waren velen protestant gebleven. Mgr. de Champflour was ervan overtuigd dat overdreven druk geen zin had, omdat echte bekering de vrucht is van het mensenhart dat een weg aflegt. Hij had sympathie voor Montfort en nodigde hem uit om missies te komen preken in het bisdom. In La Rochelle is het een grootse onderneming geworden: eerst een missie voor de mannen, dan een voor de vrouwen en een derde voor de soldaten, telkens periodes van drie weken. Benevens zijn trouwe helper broeder Mathurin had Montfort vier priesters rond zich weten te scharen, ondermeer zijn eigen broer, dominicaan.

De grote missie was officieel aangekondigd en velen keken uit naar conferenties en stevige debatten. Daar voelde Montfort niets voor. Hij koos voor degelijk onderricht ondersteund door gebed. Zijn averechtse aanpak, juist in een oud protestants milieu, heeft wonderen verricht. Inderdaad, juist in dat midden gebruikte hij met gezag het rozenkransgebed als uitgangspunt.
Met de drie groepen mysteries – de blijde, de droeve, de glorievolle – hernam hij het kerygma van de apostelen, de korte aanzegging namelijk van het Goede Nieuws: in Jezus Christus is God ‘afgedaald’ en mens geworden; hij heeft geleden en is gestorven; hij is verrezen en weer opgestegen naar de Vader. In zijn drie weken durende catechese volgde de uitleg.

Een neutrale getuige

stoet larochelle.jpgMet verbazing stelde men vast dat, ook in dit vroegere centrum van de Hervorming, de mensen steeds in groten getale kwamen opdagen. Eerst de mannen, daarna de vrouwen en tenslotte de soldaten. Montfort veroverde als het ware La Rochelle en omgeving op de protestanten.
Reactie kon niet uitblijven. Alleen al in deze stad is hij tot tweemaal toe aan een aanslag ontsnapt. Het hoogtepunt van zijn actie vond plaats op 16 augustus 1711 toen hij, naar aanleiding van de missie voor de vrouwen, een grootse processie door de stad organiseerde. Ingenieur Claude Masse, officier in koninklijke dienst en toevallig in La Rochelle aanwezig, heeft in het stadsarchief een voor ons kostbaar gedetailleerd getuigenis nagelaten.
Duizenden mensen namen eraan deel. Hij beschrijft de groepen, niet minder dan 25! De stad viel van de ene verbazing in de andere. Na de missie voor de dames vond die voor de soldaten plaats, met ook weer een processie: voorop ging blootsvoets een officier, de vlag met een groot kruis dragend, achter hem de soldaten, ook blootsvoets, met in de ene hand een kruis en in de andere de rozenkrans, terwijl ze de litanie van Onze-Lieve-Vrouw zongen. Het is niet toevallig dat Montfort, als hij over de rozenkrans schrijft, allusie maakt op het ‘snoer’ of de ‘ketting’ waarmee hij menig mens heeft bekeerd.

Sint Elooi

Net buiten de stad had een bemiddelde dame, Françoise Recaud, hem een tuinhuisje ter beschikking gesteld om op adem te komen, de ‘Kluis van Sint Elooi’ genaamd. Daar heeft hij het merendeel van zijn geschriften geredigeerd, ondermeer de Ware Godsvrucht, met deze getuigenis: “Juist om te zorgen dat er voortaan meer dergelijke vereerders komen, ben ik begonnen op schrift te stellen wat ik in mijn missies jarenlang, zowel publiek als privé, met vrucht heb onderwezen” (110).

De commentaren zijn gesloten.