09-09-12

Montfort in Saumur.

Tot vijfmaal toe in de zestien jaar van zijn priesterleven is Montfort op bedevaart gegaan naar Notre-Dame des Ardilliers in Saumur.  Op het altaar in de linker zijbeuk, beschermd achter een hekwerkje, bevindt zich het genadebeeld, Maria met het dode lichaam van Jezus op de schoot, een piëta. Wereldwijd is de piëta een populaire kunstuitbeelding. Montfort heeft de diepe zin ervan goed begrepen.

De piëta

Frans Fabry, Middelares en Koningin, Saumur, Notre-Dame des Ardilliers, MontfortWaarom is juist deze afbeelding zo inspirerend? Emotie speelt zeker mee, maar er is meer. Jezus had een sterke hoop gewekt tijdens zijn leven en de kunstenaars leggen Hem dood in de armen van zijn moeder. In de evangelies lezen we dat de leerlingen toen op de vlucht waren, Petrus had Hem tot driemaal toe verloochend en Judas was zich gaan verhangen. Van de apostelen was enkel Johannes nog in de buurt. Een van de laatste woorden van Jezus was juist tot hem gericht: “Zie daar je moeder.” Johannes heeft het begrepen, hij nam Maria bij zich. Men is een diepe betekenis aan die woorden gaan geven: hij is bij Maria in de leerschool gegaan en is gaan groeien als gelovige.

Wat moet er zich toen in het hart van Maria hebben afgespeeld? Diepe pijn natuurlijk, een onmachtige moeder die haar kind een verschrikkelijke dood heeft zien sterven. De manier waarop Lucas Maria typeerde, kan je doen vermoeden dat zij aan het bidden was en wel op een heel bijzondere manier. Zij die ‘alles’ in haar hart bewaarde en erover nadacht, liet tal van woorden en daden van en over Jezus door haar hoofd gaan. “Dat kan het einde niet zijn”, zo moet zij hebben gebeden, “God is sterker dan de dood”, “Hij laat je niet in de steek.”

Montfort

Daarom, zo redeneerde Montfort, als je dreigt vast te lopen, of zelfs helemaal in de put zit, roep tot Maria,Frans Fabry, Middelares en Koningin, Saumur, Notre-Dame des Ardilliers, Montfort zoek steun bij haar. Zij komt je bijstaan. Zij is een hecht anker op momenten wanneer je als een bootje door de stormen in het leven heen en weer wordt geslingerd. Op momenten dat hij het persoonlijk heel moeilijk had, is hij bij de piëta van Saumur komen verwijlen.  Een laatste keer in de lente van 1716. Tot vijfmaal toe in de zestien jaar van zijn priesterleven is Montfort op bedevaart gegaan naar Notre-Dame des Ardilliers in Saumur. Op het altaar in de linker zijbeuk, beschermd achter een hekwerkje, bevindt zich het genadebeeld, Maria met het dode lichaam van Jezus op de schoot, een piëta. Wereldwijd is de piëta een populaire kunstuitbeelding. Montfort heeft de diepe zin ervan goed begrepen.

Slechts 43 jaar oud, toch voorvoelde hij dat zijn levenseinde nabij kon zijn. Hij had zijn grote intuïties voor het nageslacht reeds neergeschreven in het boekje De Ware Godsvrucht, ook had hij een leefregel geredigeerd voor volgelingen, maar hij bleef met lege handen achter. De regel begint met een indrukwekkend gebed waarin hij een roep van de psalmist op zichzelf toepast: “Ik zal niet sterven, maar leven en getuigen van de wonderwerken van de Heer.”

Met welke woorden heeft hij zich bij de Piëta in Saumur uitgedrukt? Wij weten het niet, maar de context doet me denken aan zijn gebed tot Jezus in de Brandende Bede: “Beminnelijke Jezus,… duizend en duizend maal heb ik gedaan zoals de evangelist St-Jan en mij, en al wat mij dierbaar is, in handen van Maria gelegd, maar als ik het nog niet goed genoeg gedaan heb, dan doe ik het nu…”

Van daaruit is hij naar St-Laurent vertrokken waar hij tijdens de geplande missie bewust gestorven is. Zijn aandringend gebed was als de graankorrel in goede grond gevallen en heeft op zijn tijd toch zijn vruchten voortgebracht. Inderdaad: ongeveer vijf jaar na zijn overlijden is zijn congregatie voor mannen van de grond gekomen. In de Ware Godsvrucht had hij het geschreven: als je je helemaal aan Maria toevertrouwt, dan deelt zij je haar geloof mee, een geloof dat bergen verzet. Dankzij haar is het geloof van Montfort overeind gebleven.

De commentaren zijn gesloten.